برای درک این روش، باید ساختمان الیاف چوب را کمی بهتر تصور کنیم. الیاف چوب در مقیاس میکروسکوپی مانند نیهای بسیار باریک و توخالی هستند؛ دیوارههایی محکم دارند اما وسط آنها فضای خالی وجود دارد. در روش جدید، پژوهشگران ابتدا با یک عملیات شیمیایی و حرارتی، این دیوارهها را نرم و منعطف میکنند، درست مانند خیساندن یک نی خشک تا خمشونده شود. سپس در مرحله پرس گرم، فشار بسیار زیادی به این الیاف وارد میکنند. نتیجه آن است که آن حفرههای خالی داخل الیاف میخوابند و فرو میریزند و دیوارههای سلولی محکم به یکدیگر فشرده میشوند. با این کار، الیاف چوب به جای آنکه رشتههای جدا از هم باقی بمانند، به صفحاتی متراکم و بههمچسبیده تبدیل میشوند. این صفحات خودشان بهتنهایی یک ساختار یکپارچه و مستحکم را تشکیل میدهند.
در چنین شرایطی، دیگر نیازی به پلاستیک زیاد برای احاطه کردن الیاف و ایجاد استحکام نیست. همان ۵ درصد پلیمر باقیمانده، نقش یک چسب نازک را بین این صفحات متراکم بازی میکند تا آنها را کنار هم نگه دارد، درست مثل چسبی که لایههای یک تخته سهلایی را به هم متصل میکند. در این محصول جدید، وظیفه اصلی تحمل فشار و بار بر عهده ساختار خود چوب است، نه ماتریس پلاستیکی. به این ترتیب هم بر مشکل شکنندگی غلبه شده و هم محصولی بسیار مقاومتر و در عین حال کاملاً طبیعیتر از نمونههای قدیمی به دست آمده است.
اینجا را هم ببینید: وود پلاست؛ کامپوزیت های چند سازه ای و کاربرد آن در ساخت و ساز
