فضای خالی داخل کانالهای چوب پلاست توخالی، یک لایه هوای ساکن ایجاد میکند. هوا رسانای ضعیفی برای گرما و صوت است، به همین دلیل همین لایههای هوای محبوس میتوانند اندکی از انتقال حرارت و عبور صدا جلوگیری کنند. این میزان عایقسازی چشمگیر نیست، اما برای کاربردهایی مثل دیوارپوش یا پرچین یک مزیت کوچک و اضافی به حساب میآید.
اما نکته مهمتر این است که سطح زیرین یک پروفیل توخالی کاملاً صاف و یکپارچه نیست و به طور کامل روی بستر نمیچسبد. کانالها و شیارهای زیر کار، فضایی برای جریان محدود هوا فراهم میکنند. این گردش هوای جزئی باعث میشود رطوبتی که پس از بارندگی یا شستشو زیر تخته باقی مانده، سریعتر تبخیر شود و خشک گردد. وقتی محیط زیر تخته خشک بماند، سازهای که عرشه روی آن نصب شده (مثل تیرهای چوبی یا فلزی زیرسازی) کمتر در معرض رطوبت مداوم قرار میگیرد و در نتیجه احتمال پوسیدگی یا زنگزدگی آن به شکل قابل توجهی کاهش پیدا میکند.



